UITDAGING VAN JE LEVEN
Extreem avontuur leerde Abi een waardevolle les.
Het leven zit vol ups en downs. Maar sinds Abi Longhurst is teruggekeerd uit de woeste wildernis van Namibië, ziet ze dat niet meer als negatief. Ze verspilt ook geen kostbare tijd aan piekeren over wat er verkeerd kan lopen. In plaats daarvan heeft ze geleerd om beide te omarmen, dankzij de unieke IN-NAM-challenge in de woestijn van INEOS.
INEOS beschrijft de 320 km lange fiets-, loop- en wandeltocht door de woestijn van Namibië als een avontuur dat haar leven veranderde. Het verschil dat dit maakte in Abi’s leven, is daar het bewijs van.
“Door de dieptepunten waren de hoogtepunten des te specialer,” vertelt ze. “Voor mij was IN-NAM nog maar het begin. Ik kijk nu uit naar meer uitdagingen en de hoogtepunten - en dieptepunten - die dat met zich meebrengt. De extremen maken het leven boeiender en spannender.”
De 31-jarge Abi werkt als procesingenieur in he activateam dat de Kinneil Terminal in het Schotse Grangemouth ondersteunt.
Het team zorgt ervoor dat de fabriek efficiënt en veilig blijft werken.
De INNAM-challenge werd gelanceerd in 2017.
Elke lente krijgen de derdejaars afgestudeerden van INEOS de kans om hun grenzen te verleggen.
Het bedrijf gelooft dat ze zo hun ware potentieel zullen bereiken. Het draait allemaal om de mentaliteit.
“Het is een echte karaktertest en een waar avontuur,” aldus voorzitter Sir Jim Ratcliffe. “Het is iets compleet anders en INEOS is een beetje anders. Wij hebben mensen nodig in ons bedrijf die een beetje lef, vastberadenheid en karakter aan de dag leggen.”
Abi zal nooit de zes dagen vergeten die ze al lopend, wandelend en fietsend aflegde in de oudste woestijn ter wereld, noch het gevoel van de zonsopgang toen ze op 2500 m op de top van de Brandberg stond, de hoogste berg van Namibië.
“Dat moment alleen al maakte alle dieptepunten van het trainen in de koude Schotse winters de moeite waard,” vertelt ze.
Het heeft haar leven veranderd.
“De uitdaging deed mij in een "waarom niet?"-houding stappen,” vertelt Abi, die nu een ambassadeur is voor andere afgestudeerden die in haar spoor willen treden.
“Ik besefte dat je niet de fitste of de snelste hoeft te zijn om een fysieke uitdaging aan te gaan, en dat niet enkel atleten marathons lopen.
Ik heb net mijn zesde marathon uitgelopen, terwijl ik er nog nooit een had gelopen vóór de IN-NAM-challenge. Ik heb bewezen dat mijn lichaam zware dingen aankan en kijk ernaar uit om mijn grenzen verder te verleggen.”
GELOOF OVERWINT ALLES
Het epische avontuur van Rhys op de Everest opende deuren.
Voorzitter van INEOS Sir Jim Ratcliffe hielp Rhys Jones op 17 mei 2006 de geschiedenisboeken in. Maar Rhys, nu 37, keerde niet enkel terug van de Everest als de jongste persoon ter wereld die de hoogste bergen op elk continent beklom.
Hij keerde terug als een veranderd man - met Jims woorden van aanmoediging en advies nog steeds in gedachten.
“Ik heb mezelf altijd optimistisch en pragmatisch gevonden,” vertelt hij. “Maar Jim leerde me ook dat
als je in je doel gelooft, je anderen er ook in kunt laten geloven.”
Zijn doel in 2006 was om 30.000 pond bijeen te krijgen om de Mount Everest te beklimmen en de Seven Summits Challenge af te werken.
Zijn smeekbeden om financiële hulp vielen in dovemansoren. Maar Jim wilde de tiener graag ontmoeten die voorbereid was om op avontuur te trekken naar één van de meest vijandige en meedogenloze plekken ter wereld, in zijn verlangen om geschiedenis te schrijven.
“Ik denk dat hij iemand zag met een grote ambitie en de durf en vaardigheid om het te bereiken,” zei Rhys. “En daarvoor zal ik altijd dankbaar zijn. Voor Jim ging het nooit om geld.”
Met een vlag van INEOS in zijn zak om op de top te planten, hoefde Rhys alleen maar rotslawines, verschuivende gletsjers, sneeuwstormen, vriestemperaturen en winden met orkaankracht te overwinnen om de top op 8800 m te bereiken.
“Het minste wat ik kon doen om Jims vertrouwen in mij terug te betalen,” vertelt hij.
Rhys deed het. Hij bereikte de top op zijn 20ste verjaardag en werd daarmee de jongste persoon ooit die 's werelds hoogste bergen op zeven continenten beklom.
Vandaag is de geboren avonturier, die mee Monix Adventures oprichtte, getrouwd en heeft hij een dochter Phoebe. Ze wonen tussen de bergen in het Lake District waar hij samen met zijn vrouw Laura overlevingskampen voor scholen organiseert.
“De Everest beklimmen op dat moment, opende dankzij INEOS, veel deuren voor mij,” vertelt hij. “En tot op vandaag geeft die ervaring me een goed inzicht in wat moeilijk is of niet.”
“Wanneer het moeilijk gaat, herinner ik mezelf eraan dat niets eeuwig duurt, hoe steil, ingewikkeld of hoe moeilijk het ook lijkt.”
HULP VOOR HELDEN
De prothesenvleugel van INEOS in het Medisch Revalidatiecentrum van de Britse Defensie in Nottinghamshire is een toevluchtsoord en een plaats van hoop voor soldaten die ledematen verloren. Wie er werkt, weet dat de weg terug na een verwonding zwaar en veeleisend is.
Dave Wilkinson en Craig Tait zijn twee van de mensen die er momenteel regelmatig een behandeling krijgen.
“Dit heeft een enorme impact op mijn leven gehad,” zegt Dave. “Ik heb mijn zelfstandigheid terug, ik kan met de auto rijden, ik werk, sport en kan dingen doen met mijn vrienden en familie.”
“Sommige dingen kan ik niet, maar als ik focus op de dingen die ik wel kan in plaats van op wat ik niet kan, is dat een enorme hulp.”
De beslissing om zijn rechteronderbeen te amputeren werd genomen acht jaar nadat zijn voet zwaar verminkt raakte tijdens een fysieke trainingssessie in Noord-Ierland.
Het herstel verliep langzaam en was ongelooflijk pijnlijk, zelfs met een operatie.
“Nadat mijn been was geamputeerd, voelde ik onmiddellijke bevrijding,” vertelt hij. “De pijn was enorm verminderd en ik had de beste nachtrust in meer dan acht jaar.”
Craig was in Afghanistan met het 1st Military Working Dog Regiment toen de gespecialiseerde hondengeleider in een ravijn viel en zijn enkel zwaar verzwikte.
“De grond begaf het gewoon,” vertelt hij. “Ik had geluk dat onze dokter vlak achter me stond.”
Eerst hoopte hij dat zijn been kon worden gered, maar ook hij had enorm veel pijn door de zenuwbeschadiging. Uiteindelijk werd besloten tot amputatie.
“Het moeilijkste was om mijn familie te overtuigen,” zegt hij. “Maar nu heb ik bijna geen pijn meer en ben ik mobieler.”
Beide mannen worstelden echter met hun medisch ontslag uit het leger.
“Ik mis het bijna elke dag om in het leger te zijn,” vertelt Craig.
Andy Reid, die ook medisch werd ontslagen uit het leger, verloor beide benen en zijn rechterarm nadat hij in oktober 2009 in Afghanistan op een landmijn was gestapt.
Vandaag is hij een gepassioneerd ambassadeur voor het Medisch Revalidatiecentrum van de Britse Defensie.
“Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om de juiste faciliteiten en de juiste expertise te hebben om mensen te helpen bij hun revalidatie,” vertelt hij.
In mei 2019 ontmoette hij Sir Jim Ratcliffe nadat INEOS 25,3 miljoen pond had geschonken voor de nieuwe prothesevleugel om de allerbeste behandeling en ondersteuning te bieden aan mensen die ledematen verloren.
“De prothesenvleugel van INEOS werd speciaal gebouwd om mensen uit hun rolstoel te halen, benen te geven en te laten lopen,” vertelt hij.
DE WEG NAAR DE OVERWINNING
DE MENS KENT GEEN BEPERKINGEN.
Eliud wilde iedereen inspireren om de rem in hun hoofd weg te halen en te geloven dat het onmogelijke mogelijk is.
ELIUD Kipchoge schreef op 12 oktober 2019 misschien wel geschiedenis in de straten van Wenen toen hij de eerste mens op aarde werd die een marathon uitliep in minder dan twee uur. Maar achter de schermen stond een ondersteunde staf van honderden mensen, onder leiding van Sir Dave Brailsford, het cruciale brein achter het INEOS Grenadiers wielerteam. En daarvoor zal Eliud altijd dankbaar zijn.
“100% van mij was niets vergeleken met 1% van het hele team,” vertelt hij.
De 34-jarige Keniaan zat er in 2017 in het Italiaanse Monza verleidelijk dicht bij om de kaap van twee uur te kloppen.
Hij wist in zijn hart - en geest - dat het mogelijk was. Hij moest alleen anderen ervan overtuigen dat het mogelijk was.
In INEOS, een bedrijf dat gedijt op uitdagingen, vond hij de perfecte partner.
“Het was een erg roemrijke uitdaging, want voor een mens leek het gewoon onmogelijk,” vertelt voorzitter van INEOS Sir Jim Ratcliffe, die zelf meer dan 30 marathons heeft gelopen. “Toen hij over de finish kwam, was iedereen in tranen. Het was overweldigend.”
Maar de INEOS 1:59 Challenge schreef niet alleen een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de menselijke inspanning.
Het werk van het INEOS 1:59 Performance Team dat Eliud ondersteunde, creëerde ook een compleet nieuwe manier van marathons lopen.
Eén van de kritieke elementen was de buitengewone informatie die de 41 topklasse gangmakers gebruikten. Hun taak bestond erin om Eliud af te schermen van wind.
“Het was iets wat nog nooit eerder was gedaan,” vertelt Dave. “Lopers hadden nog nooit in die formatie gelopen.”
Elke 5 km nam een nieuw team van gangakers het over, omdat geen atleet ter wereld hetzelfde tempo als Eliud kon lopen zonder te rusten.
En het tempo werd bepaald door een elektrische auto, die uitgerust was met een laser die een patroon op de weg scheen zodat de lopers hun formatie konden behouden.
Maar de door INEOS gesteunde staf bestond ook uit wetenschappers, onderzoekers en voedingsdeskundigen die ervoor zorgden dat alles, van het weer tot wanneer Eliud zijn laatste maaltijd at, perfect op elkaar was afgestemd.
“Het was een minutieus beheerd en georganiseerd evenement,” vertelt Jim. “En op de dag zelf hadden we alles absoluut perfect voor elkaar.”
Het team had alles op alles gezet om Eliud te helpen zijn doel te bereiken.
En toen hij in 1:59:40 over de finish kwam, was zijn vrouw Grace er om hem te begroeten met een knuffel.
Het was de eerste keer dat ze hem een wedstrijd zag lopen.